Dom Pomocy Społecznej w Świeciu – miejsce z sercem i historią
Dom Pomocy Społecznej w Świeciu to nie tylko placówka opiekuńcza – to miejsce, w którym historia, troska i duch służby łączą się w jedną całość. Od ponad stu lat nieprzerwanie niesie pomoc potrzebującym, dostosowując swoją działalność do zmieniających się realiów i wyzwań społecznych.
Początki z misją
Pierwsze wzmianki o funkcjonowaniu placówki sięgają 1922 roku. To właśnie wtedy Jan Mączkowski wraz z małżonką, kierując się chęcią niesienia dobra, przekazał swój dom z ogrodem w ręce Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Siostry, zainspirowane duchem miłosierdzia, utworzyły przy ul. Średniej 10 przytułek dla sierot – Dom św. Jana. Już w 1923 roku, po uzyskaniu zgody władz, rozpoczęły oficjalną działalność. Siedem sióstr, które przybyły z Chełmna, stworzyło bezpieczne schronienie dla dzieci pozbawionych domu, oferując nie tylko opiekę, ale i religijne wychowanie.
Równocześnie powstał drugi obiekt – dom przy ul. Podgórnej 6, nazwany „Gregorianium”, który również ufundował pan Mączkowski, chcąc uczcić pamięć swojego syna Grzegorza, poległego w I wojnie światowej. Początkowo pełnił funkcję konwiktu dla chłopców gimnazjalnych, a w czasie II wojny światowej służył jako siedziba biur i przychodni. Po wojnie budynek ten przekazano Kurii Pelplińskiej, a opiekę nad nim ponownie powierzono Siostrom Miłosierdzia.
Lata powojenne i rozwój działalności
Od 1945 roku siostry z jeszcze większym zaangażowaniem niosły pomoc starszym i chorym. Dom św. Jana przekształcił się w Dom Starców, pozostając jednak pod ich administracją. W 1947 roku w budynku przy ul. Średniej 10 utworzono Państwowy Dom Małych Dzieci, który – choć działał jako jednostka państwowa – nadal korzystał z opieki sióstr. Siostry były obecne na co dzień, ofiarując swój czas, troskę i służbę najmłodszym oraz ubogim.
W kolejnych latach oba domy intensywnie się rozwijały, sukcesywnie poprawiając warunki opiekuńcze i bytowe swoich podopiecznych. Lata 70. przyniosły jednak zmiany – Państwowy Dom Małych Dzieci został stopniowo wygaszony, a w 1975 roku jego funkcję przejął Dom Starców, zwiększając liczbę mieszkańców do ponad 60 osób. Do 1990 roku dom funkcjonował pod egidą Zrzeszenia Katolików „Caritas”, choć administrację nieprzerwanie sprawowały Siostry Miłosierdzia.
Nowy etap – Zakład Opiekuńczo-Leczniczy i przekształcenie w DPS
W 1990 roku, na mocy porozumienia między Ministerstwem Zdrowia a Zgromadzeniem Sióstr, dom zyskał nową nazwę i funkcję – Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dla Dorosłych. Przez kolejne 10 lat placówka działała jako miejsce opieki nad osobami przewlekle chorymi, zapewniając im profesjonalne wsparcie medyczne i terapeutyczne.
Kolejna istotna zmiana nastąpiła w 2001 roku – na podstawie umowy zawartej z Powiatem Świeckim, placówka została przekształcona w Dom Pomocy Społecznej. Wymogi nowej ustawy z 2004 roku nakładały na domy pomocy obowiązek spełnienia określonych standardów lokalowych i opiekuńczych. Aby sprostać tym wymaganiom, Zgromadzenie zdecydowało się na zakup nowego budynku i jego gruntowną modernizację.
Nowoczesny obiekt z widokiem
W październiku 2007 roku Dom Pomocy Społecznej został przeniesiony do nowej siedziby, malowniczo położonej na wzgórzu z widokiem na ujście rzeki Wdy do Wisły. Z okien budynku roztacza się panorama na liściaste lasy i doliny – miejsce to nie tylko spełnia wymogi formalne, ale też daje poczucie spokoju i bliskości natury. Budynek znajduje się w sąsiedztwie jednego z miejskich punktów widokowych, co dodatkowo podnosi jego walory estetyczne i rekreacyjne.
W grudniu 2007 roku Zgromadzenie wystąpiło do wojewody kujawsko-pomorskiego o zezwolenie na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle i somatycznie chorych. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie i od tego czasu dom oficjalnie funkcjonuje jako placówka dla 37 osób. Obecnie zamieszkuje go 40 pensjonariuszy – zarówno kobiety, jak i mężczyźni.
Opieka z sercem
Dom Pomocy Społecznej w Świeciu przeznaczony jest dla osób, które z uwagi na podeszły wiek, stan zdrowia lub niepełnosprawność wymagają całodobowej opieki. Mieszkańcy nie są w stanie samodzielnie funkcjonować w swoim środowisku domowym, dlatego zespół opiekuńczo-terapeutyczny zapewnia im kompleksowe wsparcie.
W skład personelu wchodzą pielęgniarki, rehabilitanci, psycholog, terapeuci zajęciowi, opiekunowie medyczni oraz siostry zakonne. Wspólnie dbają o to, by mieszkańcy czuli się bezpiecznie, godnie i mieli zapewnioną możliwość uczestnictwa w codziennym życiu – zarówno w wymiarze fizycznym, jak i duchowym.
Dom stara się nie tylko zaspokajać podstawowe potrzeby mieszkańców, ale również wspierać ich rozwój, aktywizację i integrację. Życie w placówce jest pełne ciepła, wspólnoty i szacunku – wartości, które od samego początku były fundamentem tej wyjątkowej instytucji.
